Φόρτωση...

Μονοίτσια

Τα Μονοίτσια, ένα όμορφο γραφικό χωριουδάκι, είναι χτισμένο πάνω σε μια ρεματιά. Το μικρό ποταμάκι στα πόδια του, που συχνά γινόταν μεγάλο παλιότερα που είχαμε βροχές, δεν σταματούσε να ρέει, να κελαρύζει, να πρασινίζει και ν' αρωματίζει με τους θάμνους και τα δέντρα του το τοπίο.

Τα λιγοστά του σπίτια είχαν όλα ανθοστόλιστες αυλές με δεντρά. Ανεβαίνοντας το χωριό, στο τελευταίο σπίτι, στο δρόμο που οδηγεί στα πλυσταριά με το τρεχούμενο, κάποτε, νερό και τη Ράχη, μια τεράστια αιωνόβια βαλανιδιά, μας υποδέχεται, προσφέροντάς μας φιλοξενία στη σκιά και τη δροσιά της. Αν αποφασίσουμε να περπατήσουμεως τη Ράχη, θα επισκεφθούμε και θα θαυμάσουμε την εκκλησία του Άη Σίδερου, βασιλική χωρίς τρούλο, σημαντικό λείψανο της βυζαντινής εποχής.

Κι άλλες παλιές εκκλησούλες, όπως η Παναγία η Ραχιδιώτισσα λίγο ποιο έξω απ' το χωριό, ο Άγιος Αντώνιος, ο Άη Νικόλας και ο Άη Βασίλης (αναδομημένη) μέσα στο χωριό, μαρτυρούν την ύπαρξη μιας μακρόχρονης ανθρώπινης παρουσίας.

Σήμερα δεν κατοικείται πλέον από τους απογόνους των παλιότερων οικογενειών, φαντάζομαι, λόγω μη ύπαρξης της απαραίτητης υποδομής. Λίγα μόνο μεμονωμένα άτομα και κυρίως, ξένοι φαίνεται ν' απολαμβάνουν και να προτιμούν ηρεμία στα Μονοίτσια. Οι αλλοδαποί τα βρίσκουν τόσο ελκυστικά, που αποφασίζουν να δημιουργήσουν συνθήκες διαβίωσης ακόμη και με δικές τους δαπάνες. Τελευταία φαίνεται να το διαλέγουν και ντόπιοι για κατασκευή παραθεριστικής κατοικίας με αγρόκτημα, στην οποία σίγουρα θα βρουν τη γαλήνη που χρειάζονται στην αγκαλιά της φύσης.

Ελένη Γρατσία-Σαλτερή
Συγγραφέας


   


Εγγραφείτε στα newsletters!

O Καιρός τώρα: